Yüzüm aklına gelmesin okurken bunları
Kayıp bir düş gibi düşün
Açık bir deniz gibi
Hürriyet sevdalısı bir esir gibi düşün beni

Gözlerimde yüzyıllar da olsa anlatılacak
Gözlerim gelmesin aklıma
Gözyaşımı düşün
Hiçbir zaman görmediğin ve göremeyeceğin

İnanmak kimi zaman gitmektir
Her şeyi bırakarak ardında
Bir dağ başı
Bir göl kenarı
Issız bir ada veya
Neresi olursa
Farketmez artık
Giderken ardımdan
Gitme diyecekleri bir yer olsun yeter
Çünkü inanmak
Fedayı kabul etmektir
Karşılığı vefa olmasa da

Tüm topraklardan çekiliyorum
Adımın anılmadığı
Ve sevgisizliğin
Örümcek ağı gibi sardığı bütün şehirlerden

Sözlerim gelmesin aklına
Bir türkü gibi düşün beni
Kayıp zamanlarda söylenilen

Ve bir mum gibi düşün
Farzet ki yandım gece boyu
Karanlık kalmasın diye gece
Eridim ve attılar çöpe...

Dediler ki gene gelsen bu dünyaya
Yanmak ister miydin yine bir mum gibi
Dedim ki:
Yanmak aydınlık için
Tekrar gelmektir zaten bu dünyaya...

Ne dağları istedim sizden
Ne de denizleri
Yeterdi biraz sevseydiniz birbirinizi
Yanmasanız da olurdu
Yeterdi biraz aydınlansaydınız ışığımda...

Yüzüm gelmesin aklına bunları okurken
Yarım kalmış bir şiir gibi düşün beni
Kaybedilmiş devrimler gibi
Ama sen yine de tükenmemiş bir umut gibi düşün beni...

31 Mart 2003

Melih Coşkun

www.melihcoskun.com

Bilincim taş atılmış su gibi bulanık
Dalga dalga vuruyor kıyılarına şehrin
Olta atıyorum beynimin derinliklerine
Çırpınmıyor çektiğim hiçbir balık
Ölü bir denizin yalnızlığında
Şairler ölüyor şiirlerinin tam ortasında
Polis köpekleri kovalıyor isyankar düşlerimi sokak aralarında
Yüz binlerce ayak olup yürümek istiyorum yollarda
Yosunlu bir taş olup fırlatılmak istiyorum
İşgal edilmiş gecelerin ortasına

Her gece geldiler üzerime
Her gece yalanlamaya çalıştılar doğru bildiğim her şeyi
Her gece kurşunladılar beni milyonlarca kez
Hiç öldüğüm olmadı

Bilincim patlamaya hazır bir bomba
Yüksele yüksele büyüyor bir ses kulaklarımla
Kırılıyor demirden kapıları karanlığın
Ve güneş bütün ihtişamıyla uyanıyor derin uykusundan

Her gece şiirler yazdım
Her gece bağırdım inadına doğru bildiğim her şeyi
Her gece boğmaya çalıştılar sesimi kuru bir ağacın dalında
Hiç öldüğüm olmadı...

2004

Melih COŞKUN

www.melihcoskun.com

Beyaz bir gül gönder bana
Kefensiz çocuklar ülkesinden
Yüreğim dar geliyor artık acılarıma....

Ölümlerine mezar taşlarının bile ağladığı çocuklar tanıdım
Nasıl gülsün yüzüm
Onurun alaşağı edilip
Aymazlığın baş tacı edildiği günler gördüm
Nasıl dinsin sızısı kalbimin

Nasıl zor bir bilsen
Masal diye anlatabilmek hayatı
Sığınaklarda ölümünü bekleyen minik bedenlere

Seni kandıramam küçüğüm
Ak güvercinler yerine
Top mermileri uçuşurken göğünde...

Şimdi kavgam,
Dünyanın göğsünde açılan şarapnel yarasıdır
Sakla öfkemi küçüğüm
Sakla ve içindeki yaşama sevinciyle harmanla
Gözyaşıyla sulanmış toprağının mirası olsun bilincin

Beyaz bir gül gönder bana
Kefensiz çocuklar diyarından
Beynim dar geliyor artık acılarına...

Melih COŞKUN

2006

www.melihcoskun.com